Als medewerkers en vrijwilligers van het Haags Dierencentrum worden we altijd ontzettend vrolijk van updates van onze oud-bewoners. Vandaag kregen we een brief van Elmo, die met zijn baasjes geniet van een welverdiende vakantie. Omdat Elmo een geboren verhalenverteller is, delen we zijn update graag één-op-één met jullie!
Dag lieve allemaal!
Weer even een update van mij, Elmo! Jullie dachten toch niet dat ik jullie vergeten was? Ik ben toch op een hoop avonturen geweest de afgelopen tijd!
Gisteravond was ik heel bezorgd, want er werd met allemaal grote koffers gezeuld en mijn spullen werden ook allemaal ingepakt. Ik heb mijn mensen uiterst goed in de gaten gehouden, zodat ze er niet stiekem tussenuit konden knijpen. Vanmorgen, mocht ik in de auto! Het. Was. GEWELDIG!
Totdat opeens het kleine mevrouwtje ging sturen! De vorige keer, dat het vrouwtje stuurde, moest ik naar de dokter. Dat was overigens volledig buiten mijn schuld om, die dichtgeknoopte latex handschoen met mysterieuze inhoud, sprong zó uit zichzelf mijn buik in! De dokter was heel gezellig, maar ik voelde me opeens zó misselijk. Toen sprong de handschoen zo weer mijn buik uit! Erin ging makkelijker moet ik zeggen. Maar ik dwaal af.
Co-piloot in de achteruitkijkspiegel
Vanmorgen gingen we op „vakantie”. Bleek dat ik mee mocht! Maar aangezien het vrouwtje reed, en ze volgens haar „net pas een rijbewijs heeft”, heb ik ondersteund. Ik heb haar de volledige twee uur onafgebroken en zeer bezorgd aangestaard via de achteruitkijkspiegel. Dan weet ze dat ze niet alleen is.
Nu zijn we net aangekomen en blijkt er gewoon een omheind grasveld voor mij te zijn dat grenst aan het huisje. Ik kan dus zo vanuit de woonkamer naar het grasveld lopen! Ik wil hier wonen. De onderhandeling loopt nog, en tot nu toe is het resultaat „een midweek”. Het is iets. Ik neem de komende dagen de tijd om mooie grasgroene highlights in mijn vacht te maken.
De ballenverzameling en het blufspel
Verder kan ik melden dat mijn ballen verzameling nog steeds groeit. De eerste 50, heb ik al vakkundig geofferd aan de bosjes-goden, vierkant gekauwd of in mijn mand gelegd. Soms deel ik ze ook uit aan honden in de buurt. Je moet je welvaart delen met de minderbedeelden.
Het vergt trouwens wel een speciaal soort vaardigheid hoor dat „zoeken”. Soms gooit de mens zo scheef, dat ze moeten komen helpen met zoeken. Ik leid dan de expeditie met veel enthousiasme. Soms met zo veel enthousiasme, dat we samen al minuten in kniehoog gras staan, en ik dan vergeet dat ik de bal al enige tijd in mn bek heb. Ik doe dan gewoon ook heel verbaast mee als de mensen het opmerken. Gewoon bluffen. Dat houdt hen scherp.
Lieve vakantiegroetjes, Elmo
